อัลลอฮฺได้ตรัสในสูเราะฮฺลุกมาน อายัตที่ 14-15 ว่า


ความว่า
14. และเราได้สั่งการแก่มนุษย์เกี่ยวกับบิดา มารดาของเขา โดยที่มารดาของเขาได้อุ้มครรภ์เขาอ่อนเพลียลงครั้งแล้วครั้งเล่า (*1*) และการหย่านมของเขาในระยะเวลาสองปี เจ้าจงขอบคุณข้า (*2*) และบิดามารดาของเจ้า (*3*)ยังเรานั้น คือการกลับไป

(1) คือเราได้ใช้ให้เขาทำความดีต่อบิดามารดา โดยเฉพาะมารดาของเขาที่ได้อุ้มครรภ์เขา ซึ่งนางจะอ่อนเพลียลงทุกวัน ตั้งแต่วันตั้งครรภ์จนกระทั่งคลอด
(2) คือจงขอบคุณพระเจ้าของเจ้าต่อความโปรดปรานแห่งการอีมานและความดีที่ได้ประทานให้แก่เจ้า
(3) จงขอบคุณบิดามารดาของเจ้าต่อความโปรดปรานแห่งการอบรมเลี้ยงดูเจ้า คือถ้าเขาทั้งสองบังคับให้เจ้าปฏิเสธศรัทธาและตั้งภาคีต่ออัลลอฮฺ เจ้าอย่าได้เชื่อฟังเขาทั้งสองเพราะไม่มีการจงรักภักดีต่อสิ่งที่ถูกบังเกิดในการฝ่าฝืนพระผู้ให้บังเกิด

15. และถ้าเขาทั้งสองบังคับเจ้าให้ตั้งภาคีต่อข้า โดยที่เจ้าไม่มีความรู้ในเรื่องนั้น เจ้าอย่าได้เชื่อฟังปฏิบัติตามเขาทั้งสอง (*4*) และจงอดทนอยู่กับเขาทั้งสองในโลกนี้ด้วยการทำความดี (*5*) และจงปฏิบัติตามทางของผู้ที่กลับไปสู่ข้า (*6*) และยังเรานั้นถือทางกลับของพวกเจ้า ดังนั้น ข้าจะบอกแก่พวกเจ้าในสิ่งที่พวกเจ้าได้กระทำไว้ (*7*)

(1) แม้ว่าเขาทั้งสองจะเป็นมุชริก ก็มิได้เป็นเหตุให้บุญคุณในการอบรมเลี้ยงดูต้องสูญเสียไป
(2) ด้วยการให้ความเป็นเอกภาพ การเชื่อฟัง และการทำความดี
(3) คือพระองค์จะทรงตอบแทนพวกเขาตามผลงานของพวกเขา เคล็ดลับจากการใช้ให้ทำความดีต่อบิดามารดาโดยรวมอยู่กับคำสั่งสอนของลุกมาน ก็เพื่อย้ำถึงสิ่งที่ได้จากอายะฮฺก่อนซึ่งประณามการตั้งภาคีต่ออัลลอฮฺ
(4) คือความชั่วหรือความผิดนั้นจะน้อยนิดสักปานใดก็ตาม